40

Gisterenavond voelde ik mij ellendig en bang. Wat kon ik doen? Bier halen? De dosis antidepressiva verhogen? De crisisdienst bellen voor troostende woorden? Dat soort opties schoten door mijn gedachten.

Maar toen dacht ik: waanzin… de enige weg is door de pijn heen!’

Ik stelde de timer van mijn telefoon in op 60 minuten, liet me in de leunstoel zakken en ademde rustig. Direct werden de gevoelens nog heviger. Door mij op die gevoelens te concentreren, kronkelde ik van irritatie en prikkels. Toch was mijn geest helder, en kon ik de pijnlijke emoties observeren.

Een uur later klonk het alarm van mijn telefoon. Ik kwam overeind, liep rondjes door mijn kamer en voelde me rustig.

Ik schudde mijn hoofd. Wat willen wij mensen bereiken door gevoelens te verdoven? Waarom laten we het lijden niet op ons drukken? Hoeveel ellende veroorzaken wij stervelingen door te vluchten voor pijn?

‘God,’ zei ik mijn handen vouwend. ‘Laat mij vertrouwen hebben en begrijpen dat vluchten voor pijn de ware ellende is. Laat mij voorbij de pijn gaan. Dat ieder mens deze kracht mag vinden!’

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close