Afbouwen antidepressiva, deel twee

Het afbouwen van antidepressiva is heftig.

Gisteravond heb ik gemediteerd. De gevoelens waren sterker dan normaal. Meestal kan ik tijdens meditatie de pijnlijke gevoelens relativeren en rustig blijven ademen, maar nu stokte de adem. En dan die scherpe tintelingen, het voelde alsof er een ketting met spijkers om mijn borstkas en keel gewikkeld was en dat ik naar beneden getrokken werd.

De pijn en somberheid beïnvloedde de visie op mijn leven. Zo vond ik mijn situatie ineens hopeloos. De emoties creëerden een uitzichtloos beeld.

Toen heb ik mij tot God gericht. Zelden ben ik zo nederig geweest in gebed. Ik voelde de machteloosheid heel intens en heb wel tien keer gezegd: ‘Vader, help me toch!’

Na het bidden bleef de pijn, maar er was iets veranderd. Het lukte mij de gevoelens en somberheid van een afstandje te aanschouwen. Ik zag de pijn en angst als voorbijgaand. Dat gaf rust en vertrouwen. Toen ik vervolgens naar bed ging, viel ik als een blok in slaap.

Lees ook: No surrender

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Ontslagen Ik ben net ontslagen. Dat had ik niet verwacht, want het begon goed vanochtend. Ik mocht op een andere afdeling starten. Om zeven uur stond ik k...
Vuur Ik fiets langs een groot huis, en zie een grijze man bij de oprit staan. Hij draagt een Ralph Lauren overhemd en zijn gezicht staat ernstig. Niet echt...
Tinderdate met vrouw, ver weg Ik had een Tinderdate met een veertigjarige dame uit Amersfoort. Het was anderhalf uur rijden, een halve tank benzine. Om te voorkomen dat ik de rest ...
Help! Toen ik na de date thuis kwam, en de herrie van de bovenbuurman hoorde, sloeg mijn hart op tilt en kon ik me nauwelijks nog bewegen. De antidepressiva...
Baan! Ik ben vandaag naar het uitzendbureau geweest om te vragen of ze een baan voor me hebben. Een jonge vrouw met blonde haren zei dat ik veel gaten op mi...