Afbouwen antidepressiva, deel twee

Gisteravond ging ik mediteren, zoals elke avond, maar nu half zo gedrogeerd als normaal. De gevoelens waren veel sterker en de somberheid die doorgaans rustig sluimert, nam mijn bewustzijn volledig over.

Meestal kan ik tijdens meditatie de pijnlijke gevoelens relativeren en rustig blijven ademen, maar nu stokte de adem. Het voelde alsof er een ketting met spijkers om mijn borstkas en keel gewikkeld was en dat ik naar beneden getrokken werd.

De pijn en somberheid beïnvloedde mijn visie op mezelf. Zo vond ik mijn situatie ineens hopeloos. De woning waar ik weg wil, de bijstand en de toekomst. De emoties creëerden een uitzichtloos beeld. Dat herkende ik van eerdere depressies, en veroorzaakte de angst dat er geen uitweg was.

Toen heb ik mij tot God gericht. Zelden ben ik zo nederig geweest in gebed. Ik voelde de machteloosheid heel intens. Ik heb wel tien keer gezegd: ‘help me toch.’

Na het bidden bleef de pijn, maar er was iets veranderd. Het lukte mij de gevoelens en somberheid van een afstandje te aanschouwen. Ik zag de pijn en angst als voorbijgaand, en als logisch gevolg van het langdurig onderdrukken van gevoelens. Dat gaf rust en vertrouwen. Anderhalf uur ben ik blijven zitten. Toen ik vervolgens naar bed ging, viel ik als een blok in slaap.

Vanochtend bij het wakker worden, voelde ik direct dat het goed zat. De depressieve sluier was vertrokken. Uiteraard kan hij elk moment weer verschijnen, maar door meditatie en gebed kan ik de gevoelens het hoofd bieden.

Ik hoop dat het geen half jaar duurt, zoals mensen op internet beweren. Maar de manier waarop je dit aanpakt is denk essentieel. Als ik niet gemediteerd en gebeden had, zou ik die depressieve sluier nog steeds voelen. En dan is een half jaar heel lang, en snap ik dat mensen weer gaan gebruiken.

Als het mij op deze wijze lukt er vanaf te komen, ga ik anderen daarmee helpen. Maar eerst mezelf.

 

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close