19

Inleiding

Op mijn vorige stukjes over de psychiatrie kreeg ik reacties zoals:

‘Hoe kun je ontkennen dat psychiatrische patiënten ziek zijn?’

‘Psychiatrische patiënten zijn net zo goed ziek als iemand met kanker.’

Dergelijke reacties tonen aan hoe het gedachtegoed van de psychiatrie ingang heeft gevonden bij het volk. Mensen willen graag eenvoudige verklaringen voor hetgeen zij waarnemen.

‘Hij is impulsief. Zij oogt verward. Hij heeft stemmingswisselingen en mijn dochter is héél druk.’

Als psychiaters vervolgens beweren dat deze uitingen door een ziekte komen, neemt men dit klakkeloos aan, in plaats van zich af te vragen:


‘Waar zou dit gedrag of deze emotie vandaan komen? Waar ligt de wortel van het probleem?’

Jeugd

Alle psychische ‘stoornissen’ hebben hun oorsprong in de jeugd. Cliënten weten dit vaak niet. Het is onbewust, en om dit zo te houden hebben zij afweermechanismes. Helaas wordt Sigmund Freud tegenwoordig zo goed als genegeerd, en op universiteiten alleen oppervlakkig besproken. Dit komt omdat hij wél de waarheid durfde te verkondigen.

Freudiaanse therapie en zelfanalyse vindt men tegenwoordig te tijdrovend en bovendien kost het teveel geld. Zorgverzekeraars vergoeden alleen symptoombestrijding zoals medicatie en kortdurende oppervlakkige therapievormen. Ook de farmaceutische industrie heeft belang bij symptoombestrijding en het ‘ziek’ houden van cliënten. Toch wordt te makkelijk naar hen als grote boosdoener gewezen. Ja, ze zijn schuldig en ja, de farmaceutische bedrijven vormen een gewetenloze miljardenindustrie. Maar dit kan alleen omdat psychiaters en andere hulpverleners hier massaal aan meewerken.

Ik sprak een cliënt, een jongeman van 21 jaar, die tijdens zijn jeugd, zelfs als baby, regelmatig in een kast werd opgesloten door zijn verslaafde ouders. Later kreeg deze jongeman last van hevige angsten en waanbeelden. De psychiater waar hij terechtkwam, vroeg niét naar zijn jeugd. Wél vertelde de psychiater dat hij ziek was. De ouders van de jongen werden zelfs bij de behandeling betrokken. De ouders die hem als baby in een kast opsloten wanneer hij huilde, mochten van de GGZ meepraten over hoe ze met hun ‘zieke’ zoon moesten omgaan.

Dit is slechts één voorbeeld. Dagelijks komen er talloze mensen bij psychiaters met klachten. Waar deze klachten daadwerkelijk vandaan komen wordt niet onderzocht. In plaats daarvan, wordt de verzameling klachten in een hokje geduwd, een etiket geplakt en medicatie of kortdurende oppervlakkige therapie zijn het advies.

Bewustwording

Wat ligt hieraan ten grondslag? De macht van zorgverzekeraars heb ik in eerdere artikels benoemd. Echter, er is een belangrijkere reden dat de jeugd van cliënten als oorzaak van latere klachten genegeerd wordt. De meeste behandelaars vermijden diepgaande pijnlijke gesprekken, omdat ze zelf ook verdrongen pijn hebben, die zij niet willen voelen. Hoeveel psychiaters gaan de diepte in met een cliënt? Tien procent, maximaal?

Toen ik als ervaringswerker in dienst was bij de GGZ, las ik een onderzoek over hoeveel psychiaters bij psychotische cliënten naar hun jeugd vroegen. Ik geloof dat het vijf procent was. Terwijl ik in mijn leven honderden psychotische mensen gesproken heb, en allemaal hadden zij een afgrijselijke jeugd achter de rug. Ik vroeg toen aan de psychiater hoe het zat. Haar antwoord was:

‘Beste Mathijs, hun jeugd heeft helemaal niets van doen met hun ziekte.’

De psychiaters die iemand onterecht beschuldigen ziek te zijn, ook al doen zij dit uit onwetendheid, schaden de cliënten enorm.

De verschillende symptomen van cliënten zijn ontstaan door wat zij meegemaakt hebben. Moeten we hun ouders dan beschuldigen? Nee, want de ouders hebben op hun beurt ook nare dingen meegemaakt waardoor zij evengoed slachtoffer zijn. Het wordt van generatie op generatie doorgegeven.

Mensen die beweren dat ‘zeuren’ over een slechte jeugd slachtoffergedrag is, zijn veelal personen die zelf niet eerlijk naar hun jeugd durven kijken. Het gaat om verdrongen pijn. Zolang deze verdrongen pijn genegeerd wordt door psychiaters en overige hulpverleners, komen cliënten niet verder.

De laatste jaren zijn de hersen-pioniers in opmars. Zij grijpen alles aan om te bewijzen dat de klachten van cliënten wél door een ziekte veroorzaakt worden. Ze maakten foto’s van de hersenen en riepen: ‘We zien verschillen op de foto’s. Daar is de ziekte! In de hersenen!’

Het omgekeerde is het geval. De hersenen worden beïnvloed vanaf de vroege jeugd, vanaf de eerste weken in de baarmoeder. Er komen steeds meer bewijzen hoeveel invloed de stemming van de moeder heeft, zelfs op de nog ongeboren baby. Kijk op YouTube eens dat filmpje van een baby waarbij de emotionele respons van de moeder uitblijft. Aanschouw de doodsangst bij de baby, die voor overleving volledig afhankelijk is van liefde van de moeder. Zou dit geen invloed hebben op de nog groeiende hersenen, laat staan als dit jarenlang gebeurd en als de ontberingen nog erger zijn dan het uitblijven van emotionele respons?

Waarom wordt het ontkend?

Nu kom ik tot de motieven achter deze massale ontkenning van de waarheid. Wat is het belang van de samenleving om het huidige beleid in stand te houden? De voornaamste reden is het vrij pleiten van de ouders. Niemand durft tegenwoordig nog te stellen dat ouders aan de basis liggen van de problemen van hun kinderen. Toch is dat zo.

De doodsangst bij een baby die verstoken blijft van emotionele respons door de moeder heb ik reeds benoemd. Hoe zit het met kinderen die worden geslagen, vernederd en misbruikt? Wat denkt u dat er van hen terecht komt? Zij worden behalve ‘psychiatrische patiënten,’ ook dieven, verkrachters en moordenaars. U kunt tegenwerpen dat er ook kinderen zijn die ondanks een nare jeugd wél slagen in de maatschappij. Dat klopt. Maar de meesten niet. En zelfs degene die wél slagen, lijden de rest van hun leven aan allerlei neurotische problemen.

Wat doen wij om de kinderen te helpen die vandaag te dag misbruikt, mishandeld, verwaarloosd en vernederd worden door hun primaire verzorgers? Wat doen wij als samenleving om hen te helpen? Jeugdzorg? Van de meeste gezinnen waar deze gruwelen plaatsvinden, weet jeugdzorg niets af.

Wat doen wij wél als samenleving? Het volgende: Over tien tot twintig jaar komen deze kinderen, die dan volwassen zijn, in behandeling. Zij zitten dan tegenover een psychiater die vraagt naar de klachten. De cliënt heeft zijn of haar jeugd inmiddels allang verdrongen, en weet niet beter dan last te hebben van angsten, slapeloosheid, depressie, een laag zelfbeeld, waanideeën, noem maar op. De psychiater luistert geduldig en denkt: ‘Deze cliënt is ziek! Die heeft medicatie nodig. Nu nog even een etiket verzinnen zodat de zorgverzekeraar betaalt, en op naar de volgende cliënt. Is dat zwart wit? Misschien. Gaat het zo op grote schaal? Zeker weten.

Tot slot

Deze grove misstanden zijn een onbewust proces, maar daarom niét minder schandalig. De collectieve ontkenning van de waarheid staat momenteel voorop, en zolang dat zo blijft, wordt het steeds erger. In samenloop met een toename van bevolkingsdichtheid en steeds verdere economisering en hardere maatschappij, is de toekomst zwart.

Het begin van een oplossing is te stoppen met ontkennen. Open uw ogen!

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close