Gesprekje over geloof

Vanochtend ging de deurbel. Het was een kerel die over de Bijbel wilde praten. Ik had wel zin in een gesprekje en liet hem binnen. Hij gaf me een hand en stelde zich voor als Walter. Het was een klein mannetje van een jaar of veertig, met een bruine snor en rode regenjas.

‘Regent het?’ vroeg ik.

Hij grinnikte terwijl hij naar de dichte gordijnen keek. ‘Net wakker?’

‘Ja, hoe laat is het?’ zei ik terwijl ik koffie inschonk en Walter zich op de bank installeerde.

‘Elf uur,’ zei hij en wees vervolgens naar het houten Jezuskruis aan de muur. ‘Mooi!’

‘Ja,’ zei ik. ‘Mij hoef je niet te bekeren.’

Hij lachte. ‘Dat is ook niet de bedoeling. Ben je van kinds af aan gelovig?’

‘Ik ben een tijdje verdwaald geweest,’ zei ik, gaf hem zijn koffie en ging in de leunstoel tegenover hem zitten.

‘Verdwaald? vroeg hij. ‘Hoe kwam dat?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Drank en drugs. U kent het wel.’

‘Jeetje,’ zei hij.

Ik maakte een wuivend gebaar. ‘Drank en drugs waren niet de reden van mijn dwaling. Ik had mij laten beïnvloeden door de verkeerde filosofen. Spinoza heeft mij weer op het rechte pad gebracht. Kent u zijn werk?’

‘Nee, alleen de Bijbel telt voor mij,’ zei Walter.

‘U gelooft toch niet letterlijk wat allemaal in de Bijbel staat?’

Hij grinnikte. ‘Vertel eens wat over Spinoza.’

Ik vertelde over Spinoza en hoe zijn denkbeelden mij tot het geloof hadden gebracht.

‘Denk je dat alles in de Bijbel metaforisch bedoeld is?’ vroeg Walter met een verbaasde blik.

‘Ja. Gelooft u dat Jezus werkelijk over water liep?’

Walter zette zijn kopje neer en stak een vinger op. ‘Het Woord van de Heer moeten wij letterlijk nemen.’

‘Dat is een misvatting,’ zei ik. ‘Je moet nog veel leren, Walter.’

Hij lachte. ‘Ga je wel eens naar de kerk?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Daar zijn mensen die de Bijbelse verhalen letterlijk nemen. Dat is gevaarlijk.’

Toen begon Walter over zijn leven te vertellen. Gelukkig getrouwd, drie dochters, elke zondag naar de kerk. Hij zei het mij ook te gunnen om deel van de gemeenschap te worden. Vervolgens vroeg hij of ik een vrouw of vriendin had.

Ik keek om me heen. ‘Volgens mij niet,’ zei ik, waarna Walter hard begon te lachen. Hij gaf me het adres van de kerk, kwam overeind en omhelsde me. Ik voelde me heel warm worden. Op een bepaalde manier wilde ik dat hij nog even bleef.

Ja, ik vond het jammer dat hij wegging.

BijbelLees ook: Bij de dokter

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

De politie is vriendelijk Mijn buurman Hassan, een vluchteling, was net op bezoek. Hij wil beter Nederlands leren. Zijn opdrachten van school worden saai op ten duur, dus ik da...
Hindernissen op Tinder Via Tinder had ik een match met ene Daisy. Op één foto droeg ze rode jarretels. Op de ander stond ze gebukt met haar reet naar de camera. Mm, dacht...
Meedoen ten koste van je ziel Op Linkedin is positief overkomen nogal belangrijk. Met verbazing lees ik de bijdragen en reacties van mensen die alles uit de kast halen om positief ...
Lang leve de maatschappij! Een groep mensen leeft ergens samen. Om dit soepel te laten verlopen hebben zij regels bedacht, zowel geschreven als ongeschreven. Als iemand een g...
Tinder date op het terras ( deel 2 ) Ik bevind me nog steeds op het terras met Vera. De zon schijnt fel en brandt op mijn gezicht We drinken ons tweede kopje koffie. Vera vertelt een r...

Geef een reactie