De nieuwe GGZ

Ik zit erover te denken een nieuwe GGZ op te richten. Het tempo waarmee de huidige verandert van ‘etiket-plak-organisatie’ naar leverancier van herstel gerichte zorg, gaat te traag. Waarom  geen alternatief bieden?

Ervaringswerkers voeren in deze nieuwe organisatie de boventoon. Een ervaringswerker definiëren wij als volgt:

‘Ieder mens die zich geroepen voelt de ervaring met huidig of vroeger lijden te benutten om anderen bij te staan.’

Hier en daar mag een ouderwetse hulpverlener aanschuiven, maar nooit één die denkt vanuit etiketten. Die zijn niet welkom want deze beperkte manier van denken achten wij belemmerend voor herstel.

Wij geloven dat psychisch leed een geschenk is, gegeven aan mensen die dat kunnen overwinnen. Etiketten bestaan niet bij ons. Wél kijken we waar emoties, gedachten en gedragingen vandaan komen, omdat ze ons in deze maatschappij vaak in de problemen brengen.

Wij zeggen niet: ‘Grotendeels is het erfelijk, hier is een pilletje en succes ermee.’ Als iemand dat wil, verwijzen wij door naar de reguliere GGZ. Bij ons moet iemand zelf op zoek naar de wortels van zijn of haar problemen. Grote kans dat je uitkomt bij je jeugd en dat het pijnlijk wordt. Wij doen dat niet omdat we van pijn houden, maar omdat wij weten dat de weg naar verbetering dwars door de pijn heen loopt.

Klinkt het eenvoudig? Dat is het allerminst. Als je het simpel wilt, ga dan naar een reguliere GGZ. Drink op je gemak een kopje koffie met een behandelaar en vertel hoe zielig je bent. De behandelaar zal begripvol knikken en vervolgens loop jij opgelucht de deur uit. De weg van de minste weerstand ligt bij de reguliere GGZ.

Bij ons moet je aan de slag. Je word nooit opgenomen in een kliniek. Medicatie verstrekken wij niet. Wél zullen we jou met alles wat wij aan ervaring en kracht in ons hebben, bijstaan in jouw individuele strijd naar een beter leven. Wij hebben die strijd ook gevoerd of zitten er nog middenin, en weten hoe pijnlijk het is. Ook hebben wij geleerd hoe schadelijk het is onszelf als slachtoffer te zien en ‘dokters’ ons te laten bestempelen als ziek.

Zijn we dan zelf schuldig? Nee. Wij snappen dat we buiten onze schuld in de ellende terecht zijn gekomen, maar door onvoldoende inzicht en/of stimulans, hebben wij deze ellende zelf in stand gehouden. Onze destructieve emoties, gedachten en gedragingen zijn ónze verantwoordelijkheid, en wij moeten ze zélf leren hanteren. Hierbij mogen wij misschien honderd keer vallen, wij zullen telkens weer opstaan.

Omdat onze manier van werken betere resultaten zal boeken dan die van de reguliere GGZ en bovendien veel minder geld kost, zullen de overheid en zorgverzekeraars ons steunen. De overheid wil bezuinigen en wij willen mensen een kans op vooruitgang bieden.

Lees ook: Psychiater gesproken

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

De gewone man De gewone man verdient ons respect. Iedere ochtend vertrekt hij naar zijn werk, verdraagt de file, irritante collega’s en het nutteloze werk dat hij v...
Buiten slapen Vanavond ga ik in het park slapen. Er is teveel herrie bij de buren. Ik heb een rustig plekje gevonden in het hoge gras. De buitenlucht is fijn. He...
De weg naar vrijheid Een paar weken geleden ben ik bij een bijeenkomst van de anonieme verslaafden geweest. Sindsdien heb ik geen druppel meer gedronken. Niet dat ik dagel...
Autolampen Ik word wakker, en gris de telefoon van het nachtkastje. Het is half elf. Ik slaak een zucht. Tijd om op te staan. Na een poosje naar het plafond te h...
Hulp aan huis Laatst schreef ik een stukje over mijn gasfornuis die ik niet aangesloten kreeg. Via Linkedin ontving ik een bericht van een man uit Den Haag. ‘Mat...

Geef een reactie