Ervaringswerkers binnen de GGZ zijn nutteloos

De GGZ heeft ervaringswerkers in dienst genomen om herstelbevorderende zorg te versterken. Per team van ongeveer vijftien personen één ervaringswerker. Deze eenlingen ondervinden weerstand van de overige hulpverleners die heilig geloven in etiketten en medicatie. Bang voor de hoon van de gevestigde orde spreken ervaringswerkers zich nauwelijks uit. Begrijpelijk, aangezien de gevestigde orde zo sterk in de meerderheid is.

Tijdens vergaderingen stellen ervaringswerkers hier en daar voorzichtig een vraagje. De psychiater legt vervolgens vriendelijk uit ‘hoe het werkt,’ waarna hij onverminderd verder gaat met etiketjes plakken en drogeren van weerloze cliënten. Psychiaters en psychologen doen alsof ze open staan voor andere visies. Maar dan moet je die wel héél voorzichtig brengen, en alleen als er naar gevraagd wordt.

Als de GGZ werkelijk herstel bevorderende zorg wil, doen ze er verstandig aan ruim de helft van de huidige medewerkers te ontslaan. Deze vastgeroeste hulpverleners geloven nog altijd dat cliënten ziek zijn, en werken op deze manier elke vorm van herstel tegen.

Nu zijn we bij het grootste probleem aangekomen. De GGZ heeft baat bij de zorgfabriek die het momenteel is. Geld als doorslaggevende factor, de vooruitgang van cliënten als bijzaak. Ervaringswerkers zijn aangesteld zodat het lijkt of de GGZ herstel belangrijk vindt. Echter, deze ervaringswerkers worden omgevormd tot traditionele hulpverleners in plaats van andersom.

Het lijkt mij moreel verantwoord als de ervaringswerkers massaal ontslag nemen en zeggen: ‘Van deze medicatie en etiket organisatie willen wij geen deel uit maken. Zoek het uit!’

Dit gebeurd niet, want de ervaringswerkers zijn blij met hun baan. Dat is hun goed recht maar zij dienen zich te beseffen dat ze cliënten verraden zolang ze werkzaam zijn bij de GGZ.

De traditionele hulpverleners geloven té heilig in wat hun studieboekjes ze voorschotelt, namelijk dat elk mens met een groepje symptomen een ziekte heeft. Psychiaters roepen met een boek van Dick Swaab onder de arm dat de hersenen de oorzaak van alles zijn, en daarom achten zij het gerechtvaardigd mensen te drogeren met medicatie. Cliënten nemen de recepten graag aan. ‘Als de dokter het zegt, zal het wel goed zijn!’

Herstel van cliënten wordt niet bevorderd zolang financiële motieven doorslaggevend zijn. Tot dat veranderd, dienen hulpverleners zich te realiseren waaraan zij meewerken. Als een cliënt wél hersteld, is dat óndanks de hulpverlening, nooit dankzij.

Wanneer jij als ervaringswerker de illusie hebt dit te kunnen veranderen moet je vooral in dienst blijven. En anders maken dat je wegkomt. Er is altijd ergens een betere baan.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close