11

Het is donker in de kamer. De gordijnen zijn open zodat ik vanuit mijn leunstoel naar buiten kan staren. Ik heb net gerookt. Mijn ongeveer honderdste poging te stoppen is mislukt. Iets in mijn borststreek doet zeer. Een drukkend gevoel. Ik denk aan mijn leven en dat stemt me droevig.

De afgelopen dagen was ik nogal actief op Linkedin. Ik had stukjes geplaatst over wat ik van de psychiatrie vind. Veel reacties, iets wat ik niet had voorzien. Ik voelde mij er slecht door en ineens wist ik weer waarom ik was gestopt als ervaringswerker. Het is zoals veel mensen hebben gezegd in reacties. De pijn en de frustratie zijn te groot.

Ik ben niet in staat op een normale manier te zeggen wat ik voel. Toen ik als ervaringswerker werkte, kon ik dat niet omdat ik ging huilen als ik praatte. Nu vanachter de computer op Linkedin dacht ik: dat lukt wel. Maar nee. Door de boze reacties werd ik op mijn beurt kwaad en kon niet goed slapen.

Ervaringswerker was mijn dertigste baan. Daarna heb ik nog twee korte periodes ergens gewerkt maar ook dat ging fout. Donderdag moet ik als tegenprestatie voor mijn bijstandsuitkering iets administratiefs doen. Omdat ik vorig jaar door het UWV ben opgenomen in het doelgroep register, zal het in een rustige omgeving zijn. Toch voel ik de angst die ik altijd voel als ik onder de mensen moet komen.

Het is donker en ik luister naar Heavens Bliss van Pablo Arellano. Rustgevende sombere muziek. Ik denk aan mijn leven… Jeugd, pubertijd, volwassenheid. Gezwoeg onder de zon.

Ik ben fysiek heel groot, 1,97, maar toch ben ik een kind. Alles aan mijn karakter is als van een kind. Ontwikkelingsstoornis, zei een psychiater ooit.

Soms wil ik best nog therapie maar het heeft geen zin. Ik heb vanaf mijn achttiende jarenlang individuele therapie gehad, daarna drie jaar anderhalf uur per week MBT groepstherapie en drie jaar lang aanvullend schematherapie. Zoveel medicatie, zoveel gesprekken. Nu doe ik het grotendeels zelf.

Ik vraag me af of ik mijn innerlijke pijn verplaatst heb naar de psychiatrie en daarom zo fel was. Deels is dat zo. Maar het komt ook omdat ik teveel lees. Dat zijn mijn therapeut altijd. Dat ik daardoor verward raak. Ik heb een tijdje niet gelezen, of in ieder geval geen filosofie. Maar ik voel me dan leeg. Het is jammer dat ik zoveel mensen beledigd heb terwijl ik dat helemaal niet zo bedoelde.

In de donkere kleine kamer kijk ik om me heen. De ventilator staat op de hoogste stand. Het geluid zorgt ervoor dat ik de stemmen bij de buren niet hoor. Ik wil graag ergens anders wonen maar dat gaat niet. Ik sta op een wachtlijst. Over twee jaar aan de beurt.

Ik steek een sigaret op. Als ik me voel zoals nu, inhaleer ik extra diep zodat mijn longen een beetje pijn doen. Afleiding. Ik heb extra medicatie genomen en dat vlakt de ergste gevoelens af. Als het erger wordt kan ik naar de avondwinkel voor bier.

Terwijl ik dit schrijf denk ik: hoe kansloos is het om dit op je blog te zetten. Maar aan de andere kant, wat maakt het uit. Sommige mensen zeggen dat ik alleen maar aandacht zoek. Dat zou goed kunnen maar veel aandacht levert het niet op. Ik schrijf al in een dagboek sinds mijn vijftiende.

Vroeger toen ik nog dingen te verliezen had, durfde ik niets op internet te plaatsen. Toen had ik nog de hoop een normale baan te krijgen en dacht ik een reputatie hoog te moeten houden. Toen was ik nog trots. Dat is voorbij.

Vandaag heb ik een wandeling gemaakt. Dat doe ik elke dag. Altijd als ik wandel, denk ik: waarom loop ik hier? En na dat een stuk of tien keer gedacht te hebben, schud ik mijn hoofd en loop weer naar huis. Hoeveel rondjes zal ik nog lopen?

Mijn sigaret is op. Ik bedenk me ineens dat ik serieuzer ben dan anders. Altijd probeer ik grappig te zijn en ook al lacht niemand, toch ga ik door omdat ik daardoor mensen op afstand houd.

Het liedje ‘Masker’ van Marco Borsato beschrijft het mooi. ‘Voor jou zet ik mijn masker af en hoop dat je dan ziet, dat ik gewoon een joker ben die lacht om zijn verdriet.’  Ik vind het treffend beschreven. Geen idee bij wie Marco zijn masker afzet. Bij zijn vrouw natuurlijk, hoe heet ze ook alweer. Katrien?

Mijn beste vriendin heeft een hond. Soms logeert hij hier en dan zet ik mijn masker af. Dan liggen we op de bank en soms praat ik tegen hem. Dan zeg ik tegen de hond dat ik zo bang ben voor de geluiden bij de buren. Dan begin ik te huilen. Hij drukt zijn kopje tegen mijn borst. Het is een witte Jack Russel. Bij hem durf ik mijn masker af te zetten.

Mensen vinden het raar hoe ik leef, geen vrouw en baan en in de bijstand. Ze denken dat ik misbruik maak van gemeenschapsgeld. Maar het is geen keuze. Ik doe gewoon wat ik kan. Natuurlijk had ik graag een relatie gehad en een baan. Dat wil iedereen. Maar het gaat steeds fout en altijd zit ik uiteindelijk weer hier in mijn stoel. Dit is de basis.

Ik heb zeven euro per dag te besteden. Dat is een goede zaak want dan kan ik geen gekke dingen doen. Ik zie mijn leven als in de gevangenis. Behalve dat ik af en toe een wandeling kan maken is er weinig verschil. Zijn we niet allemaal gevangen?

Ik steek nog een sigaret op. Straks ga ik in de bijbel lezen. Ik ben heel gelovig. Ik hou van Plato, Nietzsche, Kant en Foucault maar meer nog van de gelovige filosofen, Augustinus en Spinoza.

De bijbel is mijn alles. De bijbel geeft rust. Soms als ik angstig ben, houd ik de bijbel in bed dicht tegen mij aangedrukt.

Jezus praat steeds over hoe slecht de wereld is en dat je geloof en hoop moet houden ondanks de ellende. In een hemel geloof ik niet, wel in een uiteindelijke toestand zonder lijden, een soort Nirvana.

Ik geloof dat het geluk spoedig komt, want geluk en ongeluk zijn tweelingen die samen opgroeien. Nu ga ik de bergrede in Mattheus lezen, dat is de mooiste toespraak ooit.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close