Terugblik

Laatst had ik een stukje over de psychiatrie geplaatst. Veel reacties, de meesten negatief. Hulpverleners voelden zich aangevallen. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om mensen die anderen willen helpen te bekritiseren.

Er waren ook mooie reacties, zelfs iemand die precies wist wat ik bedoelde en waar mijn denkbeelden vandaan kwamen. Die kende de filosofische denkbeelden waar ik op voortborduur en dat vond ik leuk om te lezen.

Tegenstanders beweerden dat mijn mening puur voortkomt uit frustratie. Dat vind ik jammer. De denkbeelden die ik over deze kwestie heb, komen door jarenlang nadenken, lezen én ervaren. Als dat zo makkelijk afgedaan wordt door onder andere een psychiater, dan denk ik: Het wordt nog een lange weg in de GGZ.

Pijnlijk was ook dat sommige reacties totaal niet ingingen op wat ik beweerde. Zelfs van psychologen en psychiaters, waar je toch meer van zou mogen verwachten. Ik dacht: Hebben die nou zo lang gestudeerd? Als reacties werden volledig op zichzelf staande verhalen neergekwakt. Een tip voor deze mensen: Start zelf een blog, want als je een reactie plaatst en het sluit niet aan, komt dat dom over. Dit is Linkedin, iedereen kan meekijken. Straks denken mensen nog: die psychiater slaat volledig de plank mis. Dat mensen dat over mij denken is minder erg, ik ben een eenvoudige ex-cliënt. Maar als je psycholoog of psychiater bent en je plaatst een reactie die kant noch wal raakt… Stel dat een cliënt het leest, die zal zich dan toch achter de oren krabben voordat hij of zij een volgend consult overweegt.

Als je boos was omdat ik steeds de hulpverleners als hele groep benoemde zonder te vermelden dat er ook goede hulpverleners zijn. Bij deze: Er zijn ook goede hulpverleners!

Mijn blog van morgen gaat dieper in over waarom helpen niet altijd goed is. Niet boos worden dan hoor, ik ga heel genuanceerd doen. En nu ga ik eten en studio sport kijken. Ik ben eigenlijk best normaal. Fijne avond!

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close