Waarom de psychiatrie faalt

Een emotioneel stabiel persoon zal nooit in de psychiatrie gaan werken. Hulpverleners zijn beschadigde mensen. Dat lijkt me duidelijk. Twijfel? Stel je een gelukkig persoon voor, je kent ze wel, zo’n vrolijke flierefluiter, stabiel en goed gehecht. Zou die opeens in de psychiatrie willen werken?

Nee, helaas gebeurt dat niet. De mannen en vrouwen die wel voor een baan in de hulpverlening kiezen zijn neurotische figuren die hun pijn verdringen, onder andere door anderen te gaan ‘helpen.’

We kunnen ervan uitgaan dat hulpverleners in de psychiatrie, emotioneel infantiel zijn, bewust of onbewust. Deze labiele personen begeleiden cliënten. De cliënten zijn ook labiel. Een gevolg is dat de blinden de blinden begeleiden.

Als men zich hiervan bewust is, kan dat prima. Alleen dat is nu net het probleem. Hulpverleners gaan er ten onrechte vanuit dat zij wel ‘gezond’ zijn en in ieder geval anders dan de cliënt.

Nu neemt de GGZ om die reden ervaringswerkers in dienst. Maar ook ervaringswerkers ontbreekt het aan inzicht. Dat komt omdat ze denken vanuit de psychiatrie zoals deze door het systeem bedoeld is. ‘Ik slik al vier jaar medicatie en sindsdien ben ik crisisvrij. Dus ben ik hersteld en ga als ervaringswerker aan de slag.’

Aan al deze misstanden ligt een groter probleem ten grondslag. De psychiatrie zelf. Deze uitvinding, deze leugen, vormt de basis van alle ellende. Een maatschappij moet nu eenmaal mensen aanwijzen die anders zijn en dus ‘ziek.’ Dit heeft een sociologische functie. De psychiatrie is nodig om het systeem in stand te houden. Degenen die slim genoeg zijn dit te beseffen, houden het liever geheim. De GGZ is immers hun brood. De ‘zieke’ cliënten betekent inkomsten voor de psychiaters, psychologen en andere hulpverleners. Niet alleen financiële inkomsten, het levert hen meer op. Hulpverleners kunnen tijdens de vele klinische vergaderingen schaamteloos roddelen over zogenaamd zieke mensen. Heerlijk toch?

De overige groep mensen in de maatschappij, het volk, heeft  eveneens belang bij psychiatrische patiënten. Zij moeten als groep kunnen wijzen op aparte types en zeggen: ‘Die is gek, die is anders, dus wij zijn normaal!’ Waar moeten ze anders normaliteit uit afleiden? De mensheid als groep heeft ‘gekken’ nodig. Zowel de cliëntenpopulatie als de psychiatrie als geheel vormt een onderdeel van het systeem met een vernuftig motief. Dat motief is niet om mensen écht te helpen, enkel en alleen om het systeem te laten functioneren.

De gemiddelde hulpverlener snapt dit niet. In plaats daarvan geloven ze juist vurig in de psychiatrie. Dat geloof moeten zij in stand houden, want als ze inzicht hadden, zou het schaamrood hen op de kaken komen te staan.

De vurige wijze van geloof in de psychiatrie door hulpverleners zelf, blijkt onder andere uit talloze bijdrages op Linkedin. Bijdrages over mensen met ADHD. Over Autisme. Over bipolaire antisociale kinderen met stemmingsstoornissen en hoe daar het beste mee om te gaan.

‘Oh, wat een fijne nieuwe behandelwijze voor die autistische bejaarde mannen. Die manisch depressieve huisvrouwen hebben meer structuur nodig en 20 mg Seroxat! Wat een interessante artikelen. Morgen misschien bespreken tijdens de multidisciplinaire klinische vergadering. Als we daar nog tijd voor hebben, want eerst gaan we lekker roddelen over die zieke mensen, eh… zei ik roddelen? Ik bedoelde… evalueren… en zo nodig een verdubbeling van de medicatie en wat extra ondersteunende gesprekjes.’

Hulpverleners snappen niets van de werking van de psychiatrie binnen het systeem. En kennis die ze niet hebben, kunnen ze ook niet meenemen in hun gedrag naar cliënten. Dat doen ze dus ook niet. In plaats daarvan vertegenwoordigen zij vol overtuiging het systeem, tegenover de cliënten die ( onbewust ) zijn uitgesloten van het systeem. Vergis je niet, een cliënt voelt dit haarfijn aan. Daar veranderd dat overdreven empathische gedoe tegenover de ‘zieke’ man of vrouw niets aan. ‘Waarom vertoont de cliënt toch zoveel weerstand? We willen hem alleen maar helpen, toch? Vreemd!’

Uiteraard biedt de hulpverlening voor alle cliënten die niet bij het systeem horen ( geholpen moeten worden ) perspectief. Hoe? Gewoon, doormiddel van opnames, kringgesprekjes, dagbesteding, ooglid knipperen, therapeutisch tekenen, lichttherapie, acceptatie therapie, ondersteunende dagactiviteiten, rustgevende momentjes op basis van therapeutische muziek, en als u goed verzekerd bent haptonomie of therapie met assistentie van dieren ( AAT ).

Mocht niets daarvan het gewenste effect sorteren? Dan gaat u naar de psychiater. Hij schrijft een recept en voordat je het weet voel je helemaal niets meer. Jouw weerstand is vernietigd. Jouw leven en eigenwaarde ook, maar daar gaat het nu niet om, het systeem is heilig.

Inzicht in waarom wij hulpverleners doen wat we doen? Nadenken? Dat is iets voor filosofen, en die hebben trouwens last van waanbeelden. Wij zijn de psychiatrie. Wij weten hoe het zit. En bovenal… wij willen helpen!

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close