Waarom de psychiatrie faalt

Een stabiel persoon zal nooit in de psychiatrie gaan werken. Hulpverleners zijn beschadigde mensen. Stel je een gelukkig persoon voor. Zou die in de psychiatrie willen werken? Geen denken aan.

De mannen en vrouwen die wel voor een carrière in de hulpverlening kiezen zijn neurotische figuren die hun pijn verplaatsen door anderen te ‘helpen.’ We kunnen ervan uitgaan dat hulpverleners in de psychiatrie emotioneel infantiel zijn. Als men zich hiervan bewust is, kan dat prima, maar helaas is dit zelden het geval.

De GGZ neemt de laatste tijd veel ervaringswerkers in dienst. Maar ook hen ontbreekt het aan inzicht. Dat komt omdat ze denken vanuit de psychiatrie zoals deze door het systeem bedoeld is. Zij redeneren: ‘Ik slik al vier jaar medicatie en ben crisisvrij. Dus ben ik hersteld en ga als ervaringswerker aan de slag.’ Dit is herstel volgens de psychiatrie, maar met werkelijk herstel heeft het niets te maken.

Aan deze misvatting ligt een groter probleem ten grondslag, namelijk de psychiatrie zelf als maatschappelijke uitvinding. Dit vormt de basis van alle ellende. Een samenleving moet nu eenmaal mensen aanwijzen die anders zijn en dus ‘ziek.’ Dit heeft een sociologische functie. De psychiatrie is nodig om het systeem in stand te houden.

‘Zieke’ cliënten betekent inkomsten voor psychiaters, psychologen en andere hulpverleners. Niet alleen financiële inkomsten, het levert meer op. Hulpverleners kunnen tijdens vergaderingen onbeperkt roddelen over cliënten. Een zalige machtspositie die de onzekere hulpverleners toch nog wat zelfvertrouwen verschaft.

Het overige volk heeft ook belang bij psychiatrische patiënten. Zij wijzen naar aparte types en zeggen: ‘Die is gek, dus wij zijn normaal.’ Waar moeten ze anders hun normaliteit aan ontlenen? De mensheid heeft ‘gekken’ nodig.

Het motief van hulpverleners is niét om mensen te helpen, maar het systeem te laten functioneren en zichzelf beter te voelen. De gemiddelde hulpverlener snapt hier weinig van. Ze zijn zich van geen kwaad bewust. In plaats daarvan geloven zij vurig in de psychiatrie en volgen als kippen zonder kop de hoofdbehandelaar.

Terwijl hulpverleners graag godsdienstige mensen bekritiseren om het klakkeloos aannemen wat de heilige boeken vertellen en dit soms zelfs als waanbeelden bestempelen, doen zij hetzelfde met hun psychologische handboekjes en de DSM. Ze nemen het als waarheid aan. Het is hun eigen religie. Een hardnekkig waanidee.

Het gebrek aan inzicht onder hulpverleners is zorgelijk. Zij vertegenwoordigen vol overtuiging een systeem dat als primair doel heeft cliënten te stigmatiseren. Zo blijft alles in stand.

Lees ook: Terugblik

Deel:
Facebook
Twitter
LinkedIn
Google+

Meer blogs

Bier Ik zit op een zonnig terras. Mijn tweede glas bier is bijna op. Ik heb vijf maanden niet gedronken dus het slaat behoorlijk aan. Een wazig gevoel. ...
Reactie op reacties Beste mensen, omdat jullie massaal gereageerd hebben op mijn ‘Travestieten’ bijdrage, kies ik ervoor niet op iedere reactie apart in te gaan. Ik zal i...
PostNL koninklijk? Mijn vader is net terug van een zakenreis en ik sprak hem over mijn baan bij PostNL, en waarom ik ontslagen ben. Hij had mijn blogs gelezen. We spr...
Schoonmaken Zojuist kwam mijn bovenbuurman langs, een vluchteling uit Sudan. Hij zei dat zijn huis plakkerig was geworden nadat hij had schoongemaakt. ‘Waarmee...
De gewone man De gewone man verdient ons respect. Iedere ochtend vertrekt hij naar zijn werk, verdraagt de file, irritante collega’s en het nutteloze werk dat hij v...