6

Vandaag heb ik een crisis gehad. Het begon al meteen vanochtend, toen bleek dat de koffie op was. Vervolgens zette ik de computer aan. Er verscheen een melding in beeld dat mijn virusscanner een virus had ontdekt. Het huilen stond mij nader dan het lachen. Toen ging ik naar buiten voor een wandeling. Op een gegeven moment loopt een man langs mij zonder te groeten! En dan die boze blik.

Ik raakte helemaal in paniek, en eenmaal thuis, heb ik meteen de GGZ crisisdienst gebeld.

Een vrouw nam op, en toen ze vroeg wat er aan de hand was, begon ik te huilen. Snikkend heb ik haar over de gebeurtenissen vertelt.

‘Ik hoor dat je nogal geraakt bent,’ zei ze, en gaf aan momenteel helaas weinig te kunnen uitrichten maar dat ze de kwestie maandag in het multidisciplinaire patiënten overleg aan haar collega’s zou voorleggen om gezamenlijk te besluiten welke interventie vereist was.

Ik werd behoorlijk serieus genomen en dat voelde goed. Met een doekje veegde ik de tranen van mijn wangen. Toen ben ik naar de supermarkt gegaan en heb koffie gekocht. De virusscanner had inmiddels het virus verwijderd. Alle problemen leken voorbij. Ik belde de GGZ en zei tegen de vrouw dat ze mij niet meer hoefde te bespreken in het multidisciplinaire patiënten overleg, omdat het weer goed ging. De vrouw zei dat ze blij was dat ik zelfstandig uit de crisis was gekomen. Ook vertelde zij dat ik me geen zorgen hoefde te maken, want dat stemmingswisselingen een symptoom van borderline zijn. ‘Het komt allemaal door die vervelende ziekte,’ zei ze.

Omdat ik nu wist dat het een gevolg van mijn ziekte was, kreeg ik een heel rustig gevoel. Ik kon het een plaatsje geven, en heb verder een hele fijne dag gehad.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close