3

Mijn vorige blog ging over hondenpoep. Drie kleine drollen in de aarde. Geen mens die zich daar druk om maakt, dacht ik. Een verkeerde inschatting, want er kwamen woedende berichten binnen.

Ik schrok mij een hoedje en ging naar buiten om de drolletjes te zoeken. Omdat ze dezelfde kleur hadden als de aarde waarin ze lagen, was het niet eenvoudig. En daarbij was het al aan het schemeren, wat het extra lastig maakte. Maar ik hield vol en toen ik ze vond, heb ik ze opgeruimd.

Omdat ik verder geen leven heb, kon ik de hele avond nadenken. De boze reacties lieten mij niet los. Als een drolletje deze mensen al boos maakt, wat dan als er iets ergs gebeurd? Ik heb bedacht dat de boosheid geen betrekking heeft op hondenpoep. Het is mij gelukt het psychoanalytisch te verklaren. Die mensen zijn kwaad vanwege verdrongen pijn. Hier hebben zij geen inzicht in, dus verplaatsen ze hun woede. In dit geval naar een hondendrol. De meerderheid van de mensen vormt op die manier hun mening. En de meerderheid heeft gelijk, los van de waarheid. Deze conclusie deed mij besluiten nooit meer een drol te laten liggen. Zelfs niet in de aarde waar geen mens ooit loopt.

Na dit besluit werd ik rustig, en heb heerlijk geslapen.

Advertenties
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close